Dit is geen burn-out. Dit is jarenlang aanpassen.

 

Veel mensen denken bij een burn-out aan instorten. Aan niet meer kunnen. Aan falen.

Maar wat ik in mijn praktijk zie, is iets heel anders.

De meeste mensen met burn-outklachten zijn niet zwak.
Ze zijn uitgeput van het sterk zijn.

Van jarenlang aanpassen.
Van rekening houden met anderen.
Van doorgaan terwijl het lichaam al lang signalen gaf.

En vaak gaat dat zo geleidelijk, dat je het zelf nauwelijks merkt.

Te lang sterk zijn

Misschien herken je dit:
je voelt dat je moe bent, maar je gaat toch door
je lijf protesteert, maar je hoofd relativeert
je zegt “het gaat wel”, terwijl het eigenlijk al een tijd niet meer gaat

Veel mensen hebben dit niet gekozen.
Ze hebben het geleerd.

Vaak al vroeg.

Patronen die ooit helpend waren

Wat nu tegen je werkt, was ooit een manier om jezelf te beschermen.

Misschien leerde je:
dat jouw behoeften minder belangrijk waren
dat aanpassen veiliger was dan je uitspreken
dat zorgen voor anderen waardering opleverde
dat doorgaan ‘normaal’ was

Deze patronen hebben je ver gebracht.
Ze hielpen je functioneren, volhouden, overleven.

Maar patronen die helpen bij overleven, helpen niet altijd bij herstellen.

Zelfzorg is geen trucje

Zelfzorg wordt vaak klein en oppervlakkig gemaakt.
Een wandeling. Een bad. Een ademhalingsoefening.

Dat kan helpend zijn.
Maar echte zelfzorg zit dieper.

Zelfzorg begint bij herkennen:
wanneer je over je grens gaat
wanneer je jezelf weer op de laatste plek zet
wanneer je lichaam iets aangeeft dat je hoofd wegwuift

En juist dat herkennen kan ongemakkelijk zijn.
Soms zelfs pijnlijk.

Omdat je ziet hoe lang je dit al doet.

Herkenning opent ruimte

Herstel vraagt niet meteen om verandering.
Niet om het ‘goed doen’.
Niet om jezelf te fixen.

Herstel begint vaak met één zacht moment van inzicht:
“O… dit is een patroon.”

En dát opent iets.
Mildheid.
Begrip.
Ruimte voor andere keuzes.

Niet ineens.
Maar stap voor stap.

Je bent niet kapot

Als je dit leest en denkt: dit gaat over mij
dan is dit belangrijk om te horen:

Je bent niet zwak.
Je bent niet mislukt.
Je bent niet kapot.

Je bent moe van het dragen.
Van het volhouden.
Van jezelf steeds wegcijferen.

En dat verdient geen oordeel.
Dat verdient aandacht en zorg.